niedziela, 27 marca 2016

Wampirzyca Krwistej Lili #1

  Jestem Yuuki Suzuka. Mam 21 lat. Mieszkam sama w trzypokojowym, wynajmowanym mieszkaniu. Na co dzień studiuję, a po zajęciach pracuję w jednej z sławnych kawiarenek, gdzie kelnerkami są dziewczyny przebrane za służące.



  Skończyłam pracę późnym wieczorem. Nie bałam się wracać samej po ciemku, ponieważ przez całe gimnazjum i liceum uczęszczałam na różnorodne zajęcia z sztuk walki i samoobrony. Jeśli ktoś odważyłby się mnie zaatakować, zapewne po niedługiej chwili biegłby z płaczem do swojej mamusi.
  Byłam wykończona już po wykładzie, a praca tylko odebrała mi jeszcze więcej sił. Marzyłam o gorącej kąpieli oraz nocy spędzonej w cieplutkim i milutkim łóżku.
  Gdy wreszcie dotarłam do drzwi mieszkania spostrzegłam, że coś jest nie tak. Drzwi były uchylone, a z wnętrza mieszkania wydobywały się dziwne odgłosy. Do głowy wpadły mi dwie możliwe opcje. Pierwsza - właścicielka budynku weszła do mojego domu, gdy  mnie nie było.
Druga - ktoś się włamał do mojego mieszkania.
 - Pani Mikagi! To pani? - wołałam wkraczając do mojego mieszkania.
  Przedpokój nic się nie zmienił. Weszłam wgłąb domu. Na podłodze w salonie leżały poduszki, porozrzucane kartki i zbite naczynia. Nagle usłyszałam dziwny dźwięk dobiegający z mojej sypialni. Weszłam tam. Zobaczyłam czerwone ślepia patrzące na mnie. Zaczął mnie gonić wielki wilk... Nie, to nie był wilk, lecz coś o wiele większego. Bestia zapędziła mnie w róg pokoju. Jedyną moją ucieczką było skoczenie przez okno. Otworzyłam je i niewiele myśląc wyskoczyłam z drugiego piętra. Zamknęłam oczy i zaczęłam modlić się o miękkie lądowanie. Przez kilka sekund spadałam, trwały one dla mnie wieczność. Czułam, jak spadam, a potem poczułam delikatne, męskie ręce.
- Toma, czemu wcześniej nie powiedziałeś, że w Japonii piękne kobiety spadają z nieba? - usłyszałam przyjemny, męski głos.
  Odważyłam się otworzyć oczy. Trzymał mnie przystojny, czarnowłosy mężczyzna o pięknych, czerwonych oczach i czarującym uśmiechu.
- Nic ci nie jest? - zapytał troskliwie
  Byłam tak przerażona, że nie umiałam nic z siebie wykrztusić. Trzęsłam się ze strachu.
- Wszystko już dobrze - chłopak powoli odstawił mnie na ziemię - Jestem Shouta Kazehaya, a ty?
- Je... jestem Yuuki Suzuka - wydukałam
  Pochwyciłam Kazehayę za rękę i pobiegłam do kawiarni niedaleko mojego mieszkania. Wiedziałam, że w pobliżu mojego bloku może być niebezpiecznie, więc zabrałam młodego mężczyznę ze sobą. Nie wiem szczerze z jakiego powodu go pociągnęłam za sobą, może dlatego, że jakoś przy nim czuję się bezpieczniejsza, a może dlatego, że nie chciałam zostawać sama. Usiedliśmy przy stole.
- Wybacz... - schyliłam głowę, by nie zauważył rumieńców na mojej twarzy
- Za co przepraszasz? Mniejsza o to. Czemu skoczyłaś z okna?
- To nie tak, że skoczyłam, tylko... tylko podlewając kwiaty wychyliłam się za mocno i... spadłam - nie wiedziałam, czy mogłam mu zaufać, ale chciałam z kimś porozmawiać - Dziękuję, że mnie złapałeś.
- To nic takiego. Widzę, że jesteś śpiąca. Powinnaś już wracać - zauważył nawet to - Odprowadzić cię?
  Początkowo odmawiałam, ale uparł się, że chce mnie odprowadzić. Może to nawet i dobrze, że poszedł ze mną. Przynajmniej nie bałam się aż tak bardzo. Odprowadził mnie pod sam hotel.
- Żegnaj. Mam nadzieję, że się jeszcze kiedyś zobaczymy - pożegnał się, po czym pocałował mnie w czoło
- Że.. że... żegnaj - zarumieniona szybko wbiegłam do hotelu.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz